Pathetic Geek Story no. 9583

De hele tijd dat ik in Portland zat moest ik denken aan de eerste keer dat ik erheen ging: in 1997, toen ik 22 jaar oud was. Ik woonde toen al bijna een jaar in San Francisco, maar al mijn vrienden waren hetero en het bleek moeilijk voor mij om andere homojongens
te leren kennen. Ik probeerde naar verschillende kroegen te gaan, maar het was allemaal een best vreemde, intimiderende subcultuur voor mij waarvan ik niet eens de taal goed machtig was. En niemand wilde mij met mijn lange haar en gebrek aan fashion sense versieren, wat me zelfs meer verlegen maakte. Dus uit wanhoop heb ik uiteindelijk besloten om op bezoek te gaan bij de laatste jongen met wie ik naar bed was gegaan, C., een van de andere Amerikanen met wie ik heb gestudeerd in München. Ik heb hem gebeld om hem te
informeren dat ik op weg was, ready or not, en ik ben met mijn auto vertrokken richting Portland. Maar ik had geen benul van de afstanden tussen steden aan de Westkust-- waarschijnlijk dacht ik dat het zo'n vijf rijuren zou zijn, net als bijvoorbeeld tussen Washington, DC en New York. Fout. In die eerste dag, na tien uur rijden, moest ik in Cottage Grove, Oregon blijven slapen. Op de daarop volgende dag heb ik Portland bereikt na nog zo'n twee uur rijden.

C. was niet heel erg blij met mijn surprise visit, dat weet ik nu ik erop terugkijk. Hij heeft me als eerste gevraagd mijn auto niet zo dichtbij de deur van zijn woning te parkeren vanwege de roze driehoek-sticker die ik op mijn bumper had geplakt: hij was niet out t.o.v. zijn buren. En hij was de homooste jongen die ik toentertijd heb gekend. Maar hij heeft wel beleefd gedaan, mij de rondleiding van Portland gegeven en mij naar een microbrewery gebracht voor een paar biertjes. Nadat wij terug waren gekomen naar zijn woning heb ik geprobeerd hem te volgen naar zijn bed, maar hij heeft me uit zijn slaapkamer getrapt en de deur op slot gedaan. Dat was lachû!

Dus nu heb ik mijn tweede mislukte booty call in Portland gehad, acht jaar later. Ik krijg het nooit door. Maar ja, zoals P. Polyester mij vaak zegt, ik heb een tragische zwak voor de difficult cases onder de mannen, ik had al van tevoren kunnen voorspellen dat er geen makkelijk weekend vol seks voor mij erin zat...

Wél heb ik een leuke bezoek gehad bij V., die ik in tien jaar niet heb gezien. De laatste keer dat ik hem heb gezien, had hij lange blonde dreads. Nu is-ie kaal! En hij is getrouwd, en zijn vrouw is hoogzwanger. "You might get a surprise while you're here: she's due any day now," heeft-ie mij gezegd toen ik er aankwam. En, toen hij mijn uiterlijk heeft gezien: "Dude! I'm so glad you didn't turn conservative on me!" Hij en zijn vrouw wonen aan het einde van een weg, diep in het bos van Washington (staat), ruim een uur rijden van Portland. Echt een schitterende locatie. V. en ik hebben tot laat in de nacht zitten zuipen (hij heeft zijn eigen tapinstallatie met een fust van een plaatselijke microbrewery), en op de daarop volgende dag heb ik Man-dingen met hem gedaan terwijl zijn vrouw, haar moeder een haar zus hebben zitten kletsen op de veranda. Ik heb hem namelijk geholpen zijn gopher blaster te voltooien: een lange pijp waar hij tanks zuurstof en propaan heeft aangesloten, om het uiteinde in gaten in de grond te steken (de knaagdieren zijn namelijk de grootste vijand van de uien die in hun groenetuin groeien) en ze vervolgens op te blazen met keiharde ontploffingen die van de bergen eromheen hebben gegalmd. Lekker Caddyshack!

Nu zit ik lekker relaxed op de luxe ranch ten noorden van San Francisco waar B. Pornograaf met filmen bezig is. Morgen schrijf ik het volle verslag, mét foto's!